Παραμύθι: Δημήτρης

Λένε πως στον βυθό των πιο συνηθισμένων λιμνούλων κρύβονται καμιά φορά μικροσκοπικές πολιτείες — τις βλέπει μόνο όποιος ξέρει να κοιτάζει πραγματικά προσεκτικά. Αυτή είναι η ιστορία μιας τέτοιας μέρας, που την έζησε ο Δημήτρης.

Κοιτάζοντας τη λιμνούλα πίσω από το σπίτι, ο Δημήτρης πρόσεξε ξαφνικά στα βαθιά ένα αχνό τρεμόσβημα — μικροσκοπικούς φωτισμένους πυργίσκους, κρυμμένους ανάμεσα στα φύκια.

Στην επιφάνεια ανέβηκε μια μικρή χελώνα-αγγελιοφόρος. «Το γεφυράκι μας ανάμεσα στις δύο μισές της πόλης κατέρρευσε, — είπε, — και το καθαρό νερό δεν φτάνει πια στα μακρινά σπίτια».

Ο Δημήτρης δοκίμασε ό,τι βρήκε στην όχθη: μια πλακουτσωτή πέτρα ήταν πολύ βαριά και βούλιαξε αμέσως· ένα κλαδάκι ήταν λιγάκι κοντό· ένα φαρδύ φύλλο μούλιασε γρήγορα μέσα στο νερό. Τίποτα δεν κρατούσε.

Ο ήλιος έγερνε προς τη δύση, και το μακρινό μισό της πόλης γινόταν όλο και πιο σιωπηλό και ξερό. Ο Δημήτρης ένιωθε πως είχε ήδη δοκιμάσει όλες τις ιδέες που μπορούσε να σκεφτεί.

Και τότε, στην άκρη της λιμνούλας, ο Δημήτρης πρόσεξε ένα λείο κοχύλι με τέλειο καμπυλωτό σχήμα — σαν να ήταν φτιαγμένο ειδικά για το μικρό γεφυράκι.

Το κοχύλι κάθισε ακριβώς στη θέση του. Το νερό ξαναέτρεξε προς τα μακρινά σπίτια, και σ’ όλη τη μικροσκοπική πόλη άναψαν, το ένα μετά το άλλο, γιορτινά φωτάκια. Η χελώνα-αγγελιοφόρος του χάρισε ένα μικρό αστραφτερό χαλικάκι, σαν δώρο ευγνωμοσύνης.

Στο σπίτι, ο Δημήτρης άφησε το χαλικάκι στο περβάζι — καμιά φορά τα βράδια λάμπει ακόμα αχνά, θυμίζοντας εκείνη τη μέρα. Δίπλα ήταν γραμμένο: «Αρκεί να κοιτάξεις πραγματικά προσεκτικά — και μια συνηθισμένη αυλή μεταμορφώνεται σε ολόκληρο κόσμο».