Παραμύθι: Αλέξης

Λένε πως ανάμεσα στ’ αστέρια περιπλανιούνται καμιά φορά πολύ μικροσκοπικοί, χαμένοι πλανήτες. Μια νύχτα, ο Αλέξης ένιωσε έναν από αυτούς να γλιστράει κατευθείαν μέσα στην τσέπη του.

Ο Αλέξης ένιωσε ξαφνικά κάτι ζεστό και στρογγυλό στην τσέπη του. Έβγαλε μια μικρή σφαίρα στο μέγεθος ενός βόλου — και πάνω της έλαμπαν μικροσκοπικά παράθυρα αληθινών σπιτιών.

Από ένα παράθυρο ξεπρόβαλε μια πολύ μικρή φιγούρα και κούνησε τα χέρια της. «Έσβησε ο ήλιος μας πάνω στον λόφο, — ακούστηκε μια λεπτή φωνούλα, — και τώρα έχουμε παντού σκοτάδι και κρύο».

Ο Αλέξης δοκίμασε ό,τι υπήρχε στο δωμάτιο: ένα φωτάκι-μπρελόκ ήταν πολύ κρύο· μια γυάλινη μπίλια δεν ζέσταινε καθόλου· ένα ολόκληρο νυχτερινό φωτάκι δεν χωρούσε στον μικροσκοπικό λόφο. Τίποτα δεν ταίριαζε.

Ο πλανήτης γινόταν όλο και πιο σκοτεινός και κρύος μπροστά στα μάτια του. Ο Αλέξης νόμιζε πως είχε δοκιμάσει ήδη ό,τι μπορούσε — και κάθισε απλώς στο κρεβάτι, απογοητευμένος.

Και τότε πρόσεξε το συνηθισμένο ζεστό φωτάκι του νυχτερινού λαμπτήρα δίπλα στο κρεβάτι του. Ξεβιδώνοντας προσεκτικά τον μικροσκοπικό λαμπτήρα μέσα, τον πήρε τρυφερά με τα δύο του δάχτυλα.

Ο λαμπτήρας κάθισε στον μικρό λόφο σαν να ήταν φτιαγμένος γι’ αυτόν. Το φως απλώθηκε σ’ όλο τον πλανήτη, και ένα ένα τα μικροσκοπικά παράθυρα άρχισαν να ανάβουν χαρούμενα.

Το βράδυ, ο Αλέξης ακούμπησε τρυφερά τον πλανήτη στο περβάζι, και το πρωί είχε εξαφανιστεί — είχε γυρίσει στ’ αστέρια. Όμως στο τζάμι έμεινε ένα μικρό ζεστό αποτύπωμα φωτός. Δίπλα, στο δωμάτιο, ο Αλέξης σημείωσε: «Καμιά φορά η λύση είναι ήδη πολύ κοντά — αρκεί να κοιτάξεις προσεκτικά».