Παραμύθι: Μαρία

Καμιά φορά, για να γίνει η μέρα καλή, δεν χρειάζεται καθόλου μαγεία — χρειάζεται μόνο μια καλή καρδιά. Αυτή είναι η ιστορία μιας τέτοιας μέρας, που την έζησε η Μαρία.

Το πρωί ξεκίνησε άσχημα: η μαμά βιαζόταν και έχυσε κατά λάθος τον χυμό, ο μικρός αδερφός έβαλε τα κλάματα, και ο μπαμπάς στο πρωινό δεν είπε σχεδόν καθόλου λέξη. Όλο το σπίτι έμοιαζε στρυφνό.

Η Μαρία πρόσεξε πως ο μπαμπάς ήταν λυπημένος μετά από κάποιο τηλεφώνημα. Χωρίς να πει λέξη, του έφερε το αγαπημένο του φλιτζάνι τσάι και κάθισε απλώς δίπλα του.

Όλη μέρα η Μαρία πρόσεχε μικρά πράγματα: βρήκε το χαμένο παιχνίδι του αδερφού της κάτω από τον καναπέ, έδωσε στη γιαγιά τα γυαλιά που έψαχνε μισή ώρα. Από κάθε τέτοια μικρή στιγμή, κάποιος στο σπίτι χαμογελούσε.

Όμως το βράδυ η μαμά νόμισε κατά λάθος πως το βάζο το έσπασε η Μαρία — ενώ το είχε σπάσει ο μικρός αδερφός. Η Μαρία πληγώθηκε τόσο πολύ που ήθελε να κλάψει και να κρυφτεί στο δωμάτιό της, χωρίς να κάνει τίποτα άλλο.

Η Μαρία πήρε μια βαθιά ανάσα και, ήρεμα, χωρίς φωνές, εξήγησε πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα. Η μαμά κατάλαβε αμέσως το λάθος της, και η Μαρία ένιωσε αμέσως μια σφιχτή, γεμάτη συγγνώμη αγκαλιά.

Μέχρι το δείπνο, ήταν σαν να άναψαν ξανά τα φώτα στο σπίτι — όλοι γελούσαν, ο μικρός αδερφός έκανε αστείες γκριμάτσες, και ο μπαμπάς χαμογέλασε επιτέλους για πρώτη φορά όλη μέρα.

Πριν τον ύπνο, η μαμά πέρασε να πει καληνύχτα και είπε: «Ευχαριστώ που πρόσεχες όλους μας όλη μέρα, ακριβώς όταν μας χρειαζόταν περισσότερο». Κάτω από το φωτάκι, η Μαρία σκέφτηκε: «Άρα, η καλή καρδιά είναι η αληθινή μαγεία».