Παραμύθι: Σοφία

Λένε πως κάπου υπάρχει ένας κήπος που μια μέρα ξέχασε πώς να ανθίζει. Αυτή είναι η ιστορία για το πώς η Σοφία τον βοήθησε να θυμηθεί.

Πίσω από το σπίτι, η Σοφία βρήκε μια παλιά πορτούλα, και πίσω της κρυβόταν ένας γκρίζος, σιωπηλός κήπος — ούτε ένα λουλούδι, μόνο ξερά κοτσάνια και σιωπηλό χορτάρι. Ακόμα και ο αέρας εκεί έμοιαζε κουρασμένος.

Η Σοφία έφερε ένα μικρό ποτιστήρι και πότισε το πιο ξερό κοτσάνι δίπλα στον φράχτη. Σε μια στιγμή, μια μικροσκοπική χρυσή σπίθα άναψε δειλά πάνω του — σαν να αναστέναξε ο κήπος σιγανά.

Έτσι συνεχίστηκε για πολλές μέρες. Κάθε πρωί η Σοφία πότιζε τον κήπο, του μιλούσε και τραγουδούσε ένα σιγανό τραγουδάκι. Με κάθε μέρα, εδώ κι εκεί άνθιζε ένα καινούργιο λουλούδι — κίτρινο, μπλε, έντονο ροζ.

Όμως μια γωνιά του κήπου, η πιο μακρινή, έμενε εντελώς γκρίζα, ό,τι κι αν έκανε η Σοφία. Ούτε το νερό ούτε το τραγούδι βοηθούσαν. Μήπως αυτό το κομμάτι του κήπου δεν θα ζωντάνευε ποτέ;

Η Σοφία σταμάτησε να προσπαθεί να «διορθώσει» τη γκρίζα γωνιά. Απλώς κάθισε δίπλα στη ζεστή γη και της κράτησε σιωπηλά συντροφιά — χωρίς προσδοκίες, μόνο για να ξέρει πως δεν ήταν μόνη.

Το επόμενο πρωί, η γκρίζα γωνιά άναψε με εκατοντάδες μικροσκοπικά φωτάκια και άνοιξε στα πιο όμορφα λουλούδια όλου του κήπου — σαν να χρειαζόταν όχι φάρμακο, αλλά λίγη υπομονετική σιωπή δίπλα της.

Στο σπίτι, η Σοφία έβαλε το στεγνωμένο λουλούδι από εκείνη τη γωνιά ανάμεσα στις σελίδες του αγαπημένου της βιβλίου. Δίπλα ήταν γραμμένο: «Μερικές φορές το πιο καλό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι απλώς να περιμένεις λίγο δίπλα σε κάποιον».